Bir öğretmenin olmazsa olmazı onun öğrencilerinin gözündeki şerefli makamıdır. Öğretmenlik biraz bilgi, biraz beceriyse bunlardan daha çok itibardır. Kişi değer verdiğinin sözünü dinler. Sözünün değeri olmayanın söylediğinin, anlattığının da bir geçerliliği yoktur. Öğretmen, öğrencisinin gözünde itibarlı, şerefli ve değerli olacak ki eğitim gerçek manada eğitim olabilsin.
Ama maalesef öyle olmuyor.


İki gün önce yani 24 Kasım Öğretmenler Günü iki gazete öğretmenlerin geçim sıkıntısı meselesini manşetten vermişti. -Çakmıştı mı demeliyim?- Bu mesele doğru ya da yanlış bu kadar ayağa düşmemeli. Pespayece, yetmişlerin Türk filmi jargonuyla konuşulmamalı. Öğretmenlerin birçok sebepten dolayı iki paralık edilmiş şerefi bu maaş meselesi iki de bir gündeme getirilerek yerin yedi kat dibine sokulmamalı. Basit hesapların, siyasi çekişmelerin kalemlerinden biri olmamalı bu yüce meslek.
Ne aldığının bir yerden sonra pek önemi yok. Sıkıntılar bir şekilde atlatılıyor. Elbette daha çok kazanmak öğretmenin hakkı, herkes daha iyi şartlarda yaşamak istiyor. Lakin böyle at pazarlığı ağzıyla konuşulması yakışık almıyor.
İzzetli bir mesleğimiz var. Şeref duyuyorum bir öğrencime faydalı olmaktan. Anlatılanı anlamış, verileni almış öğrencinin gözündeki ışık benim dünyamı aydınlatıyor. 24 Kasım sabahları öğretmenler günümü kutlayan utangaç bir gülümseme yetiyor bana. Başka şey istemiyorum.
Kalemini silah yerine kullanan kiralık beyinlerin ucuz öğretmenler günü hediyesine ihtiyacımız yok çok şükür!