İnsan için en büyük mutluluklardan biri başkalarına faydalı bir ömür geçirmek olmalı. Bir bölümünde, bir anında değil tamamında böyle bir ömür süren bir insanın hayatını okudum geçtiğimiz günlerde. Yaşar Tunagür Hoca'nın hayatını okudum.
Ömrünü ilim öğrenmek ve öğretmekle geçen muhterem bir insan Yaşar Hoca.
Kaynak Yayınları'ndan çıkan kitabın yazarı Dr. Ramazan Cihan. Aslında kitabı alalı epey bir zaman geçti. Kitaplıkta okunmayan her kitabın durduğu gibi mahzun, boynu bükük duruyordu kitap. Okununca serpilip güzelleşti, rengi açıldı sanki...

Kabataş Lisesi'nden mezuniyet, Tapu kadastroda memuriyet, Diyanet bünyesine geçiş, Ezine-Balıkesir-Edirne müftülükleri, İzmir merkez vaizliği ve Diyanet İşleri Başkan yardımcılığı Tunagür Hoca'nın ömür serencamesinin kısa özeti. 71 Muhtırasında tutuklanmış ve beş ay kadar hapis yatmış. Beraat edince emekli edilmiş.
Gençlik yıllarında birçok hocadan ders alır ancak onun üzerinde en çok tesiri olan hocası Hüsrev Efendi'dir. Yazının ilerleyen bölümlerinde kendisinden bir olay nakledeceğim Hüsrev Hoca tam bir ilim sevdalısı... Yaşar Hoca dönemin büyüklerinin rahle-i tedrisinde dini ilimler okumuş, ilahiyat okumadan hoca olmuş.
Edirne müftülüğü yıllarında Fethullah Gülen Hocaefendi'yi keşfetmiş. Henüz askerliğini yapmamış genç hocayı korumuş kollamış. Daha sonra İzmir Merkez vaizliği görevinden ayrılırken yerine onu getirmiş.
Muhterem, hayatında gıpta edilecek, dilden dile anlatılacak öyle şeyler yaşamış ki birkaçını anlatmadan kitabı anlatmış olamam galiba...
İlki Yaşar Tunagür Hoca'yla değil onu yetiştiren Hüsrev Hoca ile ilgili ki Tunagür Hoca'yı da ancak böyle bir kalp insanı yetiştirebilir.
Yaşar Tunagür'ün gençlik yıllarındayız. Tunagür ve bir grup genç arkadaşı Hüsrev Hoca'nın evinde derse gidiyorlar. Sabahları namazdan sonra gelip iki saate yakın ders alıp işlerine gidiyorlar. Bir gün mutadları olduğu üzere ders yapılıyor ve bitiriliyor. Hoca talebelerini uğurluyor. O arada evin bahçesinde büyükçe bir kazan ve tahta teneşir dikkatlerini çekiyor. Talebeler merakla hocaya soruyor: "Hayrola hocam, bunlar nedir?" Hüsrev Efendi "Bu gece kızım vefat etti, onu defnedeceğiz!" diyor. Hocanın 20-22 yaşlarında üniversite öğrencisi tek kızı vefat etmiş ancak mübarek o gün dersi iptal etmeyi aklından bile geçirmemiş. İlme karşı hissettiği sorumluluk dersi bıraktırmıyor. Aynı hoca bir zaman sonra hasta yatağından talebelerine ders vermeye devam ediyor. Elleri titrediği için kitabı tutamıyor, gözlüğe rağmen kitabı okuyamıyor. "Hocam, birkaç gün denlenseniz..." denince ilmin izzetini her şeyin önünde tutan mübarek insan "Allahım şahit ol, ben bırakmadım." diyor ve gözyaşlarına boğuluyor. İşte Yaşar Tunagür böyle bir insanın yetiştirdiği bir insan...
Diğer olay 60 ihtilali günlerinden. (Zamanında bu ihtilalle ilgili şöyle bir yazım vardı.) Yaşar Tunagür Balıkesir'de müftüdür. Günlerden Cuma. İhtilalin ilk günü yahut günleri... Sokağa çıkma yasağı var. Yaşar Hoca bir şeyler yapmalı ve Cuma namazını kıl(dır)malıdır. Her zaman çok güzel giyindiği kitapta hususan vurgulanan muhterem en güzel takım elbisesini giyiyor. Güneş gözlüğünü takıyor ve şemsiyesini baston gibi yanına alıp sokağa çıkıyor. İstikamet Balıkesir Zağnos Paşa Camisi. Onu gören asker esas duruşa geçiyor, selamı çakıyor. Hepsi böyle giyimli birinin çok üst düzey bir yetkili olduğuna hüküm getiriyor. Bu hal ile hoca camiye varıyor. Müezzini çağırıyor. Ezan okutuyor. Bunu duyan diğer camiler de ezana duruyor. Halk camilere akın ediyor. Yaşar Tunagür Hocamız vaaza başlıyor, konu birlik-beraberlik. Merkezi yayınla bütün camiler, hayatının hiçbir döneminde devlete baş kaldırmayan hocanın sükûnet tavsiyelerini dinliyor ve namazın akabinde herkes evine dağılıyor.
Namazdan sonra hoca müftülükteki makamında. Komutan hocayı ziyarete geliyor. Tunagür Hoca, "Şimdi işimiz bitti." diyor. Albay Osman Nuri Bey 'Hocam' diyor, 'Vaazı dinledim, teşekkür etmeye geldim.' Hoca şimdi ferahladım.' deyip rahat bir nefes alıyor. Sokağa çıkma yasağında bile cuma kılınıyor Balıkesir'de.
Son hadise ise kerametle mi, bereketle mi izah edilir bilemeyeceğim insan üstü bir olay...
Hocanın emeklilik günleri. Emeklilik bir kenara çekilip koşturmaya son vermek değil, hizmetin bir başka adı. Ev toplantıları, konferanslar, ziyaretler devam ediyor.
Bir gün hocamızın evine iftar için Mehmet Zahit Kotku Hazretleri gelecek. Eve haber gönderiyor Yaşar Hoca: 15-20 kişilik bir iftar hazırlığı yapın. Yemekler yapılıyor, sofra kuruluyor, Hazret teşrif ediyor ancak onun geldiğini duyan birer ikişer zile basıyor. Efendi Hazretleri sizdeymiş diyen içeri giriyor. Her yer insan. Ramazan hali gelene sofra kuruluyor. Salona yer sofrası, odalara sofra, antreye sofra derken bayanları dışarı alıyorlar, mutfağa sofra... Yer gök sofra! İnsandan geçecek yer yok. Herkes yemek yiyor. Oturuluyor, sohbet, namaz derken Hazret izin istiyor ve çıkıyor sonra gelenler bir-iki çıkıyorlar. Yaşar Hoca herkes çıkınca oğluna, "Oğlum sayabildin mi kaç kişi geldi?" diyor. Ayakkabıları saydım, 147 kişi diyor. Eşi misafirler gidince mutfağa giriyor ve "Ne, bu kadar yemeği biz nasıl bitireceğiz?" diyor. Kapıcıya veriyorlar, kapıcı diğer kapıcılara dağıtıyor, bir hafta kendileri yiyor. Yemek ancak bitiyor.
Yaşar Hoca eşine "Hanım ne çok yemek yapmışsın." deyince "Yok ben söylediğin gibi 15-20 kişilik yaptım." diyor lakin bereketle şahlanan o yemek en az iki yüz insanı doyuruyor. Yorum vicdan ehline havale...
Kitapla ilgili son söz, Yaşar Tunagür Hocaefendi'nin hayatından hakikatli bir şekilde etkilendim. Allah makamını artırsın inşallah. Ruhuna bir Fatiha yollamak bu yazının diyeti olsun...

Bir Yasak Devir Beyefendisi YAŞAR TUNAGÜR
Dr. Ramazan Cihan
Kaynak Yayınları
236 sayfa

Samanyolu'nda yayınlanan Adanmış Ruhlar Belgeselinin Yaşar Tunagür bölümü