Sonra gitmeleri özlüyorum. Gitmeleri arzuluyorum.
İçimde hain, münkabız, baskın bir ses hortluyor: Hiç gitmedin ki sen. Tatmadığın şeyi nasıl özlüyorsun? Bir taş kadar basit ve sessizdin. Neyi özleyebilirsin ki sen?
Susturmak istiyorum. Sus, diyorum.
Susmuyor.
Bir taş kadar sabit olmak fikri zedeliyor beni. Yaralıyor.
Galiba haklı, diyorum. Susuyorum.
Sabitleşiyorum, sessizleşiyorum.
Niye isyan etmiyorum bu sese?
Hayır ben hep dururken gittim. Sabitken hareketli olmanın, gitmenin hayaliyle yaşıyordum diyemiyorum. Kocaman bir taş fırlatamıyorum o hırıltıya.
Susturamıyorum onu, susuyorum.
Bir taş gibi öyle kalıyorum